03-11-10

Tough Days

imagesCA8TDFGR.jpgIk heb het de laatste dagen weer extreem moeilijk. Papieren die niet in orde geraken, bezig met een opdracht die niet zo best wil lukken, last van pijnlijke gewrichten, vreselijk straatlawaai wegens straatwerken vanaf  ’s morgens zeven uur, men zoon die deze week vakantie heeft, slecht slapen… Het is als een bal die begint te rollen en steeds meer snelheid haalt. Ik weet bij momenten niet meer waar kruipen. Maar we moeten deze week weer door, willen of niet.
Volgende week kan ik een zee van rust inplannen.
Het grappige is dat als ik me beter voel, de tijd voorbij vliegt. In men moeilijke periodes duurt die zeer lang, de klokt kruipt dan in een slakkengangetje richting later.

12:50 Gepost door Perry in Blog | Permalink | Commentaren (4) | Tags: add, adhd, dagboek, leven, stress, lawaai, vakantie, werken, rust |  Facebook |

Commentaren

Dag Perry,
ik ben via de startpagina op Skynet op je blog terecht gekomen en heb het aandachtig gelezen.
Je schrijft heel spontaan en realistisch over je stoornis. Ik ben ervan overtuigd dat het goed doet erover te kunnen schrijven en je gevoelens en gedragingen kenbaar te maken en te delen met anderen.

Ik denk dat het voor iedereen zo is dat, als je je goed voelt, de tijd vliegt en als je je slecht voelt, de tijd voorbij kruipt. Zo te lezen ben je een zeer moedig iemand!

Ik hoop dat je de week toch op een 'leefbare' manier kan doorkrijgen.
Groetjes,
Elle

Gepost door: Elle | 03-11-10

Reageren op dit commentaar

In dit postje lees ik vele tegenslagen in een zeer korte tijdspanne, wat natuurlijk uitmond tot negatieve stress. Dan heeft zelfs een gezonde mens niet veel meer nodig om tot een explosie te komen hè. Gelukkig heb je een vooruitzicht op een broodnodige rust. Waarom ik sommige dingen begrijp en waarom ik deze antwoorden typ, lees je op m'n andere blog dat bij mijn links staat: mijn fibro-blog.
Je hoeft er natuurlijk niet te reageren als je er geen behoefte aan hebt hoor, maar misschien helpt het je een beetje verder, al heb ik niet dezelfde aandoening. :-)

groetjes

Gepost door: maike | 03-11-10

Reageren op dit commentaar

Hoi Elle, wat is moedig. Mijn zoon geeft mij de kracht om verder te gaan. Anders zou de moed van een veel lager kaliber zijn vrees ik.
Groetjes

Gepost door: Perry | 03-11-10

Reageren op dit commentaar

Ik ben op uw Fibroblog gaan lezen Maike. Die uitputting ken ik maar la te goed. En dat is idd niet als gewoon moe zijn. Dat voelt bij mij alsof alle krachten in een ruk uit mijn lijf worden getrokken. En de recuperatie duurt drie maal zo lang.
We hebben niet dezelfde aandoening, maar het principe is hetzelfde. Rekening houden met de aandoening of boeten. En dat is soms een moeilijke keuze, zeker als er kinderen bij komen kijken.
Groetjes

Gepost door: Perry | 03-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.